نفست چقدر شبیه... مردمک چشمم  دودو ... می زند

 ترسیده ای ؟
خسته ای شبیه خودم؟
و هراسان شبیه ثانیه ها
سنگین مثل دقیقه ها 
و ساعتها را...
راستی قولهایت را به چه قیمت به عبور زمان فروخته ای؟
من هنوز کنار رد پای گذشته ایستاده ام
خودم را به خواب نبودنت  می زنم
چشمهایم چقدر چرت می زنند
میان لالائی حقیقت
کجای این نبودنها 
به بودنم می خندی